WPIS 8

Witam w moim kolejnym poście!

To już 8.

W ostatni weekend wybrałam się na spacer do lasu. Po całym tygodniu zajęć i obowiązków czułam zmęczenie i potrzebę chwili dla siebie. Już na początku, gdy weszłam między drzewa, poczułam wyraźną różnicę. Zamiast hałasu i pośpiechu pojawiła się cisza i spokój.

Szłam powoli ścieżką, starając się nie myśleć o tym, co jeszcze mam do zrobienia. Na początku nie było to łatwe – w głowie wciąż miałam różne sprawy związane ze studiami. Jednak z każdą minutą było mi coraz łatwiej się wyciszyć. Zaczęłam zwracać uwagę na otoczenie. Słuchałam śpiewu ptaków, patrzyłam na drzewa i świeże, zielone liście. Powietrze było przyjemne i świeże, zupełnie inne niż w mieście.

Zatrzymałam się na chwilę i po prostu rozejrzałam się wokół. Poczułam, że moje ciało się rozluźnia, a oddech staje się spokojniejszy. To był moment, w którym naprawdę poczułam obecność „tu i teraz”. Uświadomiłam sobie, jak rzadko na co dzień daję sobie taką przestrzeń na zatrzymanie.

Jako przyszła nauczycielka zaczęłam myśleć o tym, jak ważny jest kontakt z naturą dla dzieci. Las to miejsce, w którym mogą swobodnie się poruszać, odkrywać i doświadczać świata wszystkimi zmysłami. Mogą obserwować przyrodę, zadawać pytania i uczyć się poprzez bezpośredni kontakt z otoczeniem. Tego nie da się w pełni zastąpić żadnymi zajęciami w sali.

Pomyślałam też, że takie spacery są ważne nie tylko dla dzieci, ale i dla dorosłych. Pomagają się uspokoić, zebrać myśli i odpocząć psychicznie. Po pewnym czasie zauważyłam, że moje wcześniejsze napięcie zniknęło, a ja czuję się lżej i spokojniej.

Wracając do domu, miałam poczucie, że ten czas był naprawdę wartościowy. Ten spacer przypomniał mi, jak ważna jest równowaga między obowiązkami a odpoczynkiem. Chciałabym częściej znajdować czas na takie chwile – dla siebie, ale też w przyszłości dla dzieci, z którymi będę pracować. Wiem, że kontakt z naturą może być dla nich nie tylko przyjemnością, ale też ważnym elementem rozwoju.