WPIS 6

 

Witam w kolejnym poście!!!

W jednym z pierwszych postów wspominałam o teatrze Kamishibai. Na początku był to dla mnie temat dość nowy i nie byłam pewna, czego dokładnie się spodziewać. Kojarzył mi się raczej z prostą formą dla dzieci, bez większego znaczenia. Teraz, po kolejnych zajęciach i własnych doświadczeniach, mogę powiedzieć, że bardzo zmieniłam swoje zdanie.

Kamishibai to prosta forma opowiadania historii przy pomocy ilustracji, ale właśnie w tej prostocie tkwi jego siła. Podczas opowiadania każda zmiana karty przyciąga uwagę i budzi ciekawość. Dzięki temu łatwiej skupić się na historii i lepiej ją zrozumieć. Zauważyłam, że taka forma bardziej angażuje niż zwykłe czytanie tekstu, bo działa jednocześnie na wyobraźnię i emocje.

Duże znaczenie ma też kontakt z odbiorcami. Osoba opowiadająca historię ma wpływ na to, jak jest ona odbierana – poprzez sposób mówienia, ton głosu czy tempo. To sprawia, że słuchacze są bardziej zaangażowani i chętniej uczestniczą w zajęciach. Pojawia się też przestrzeń do rozmowy i zadawania pytań, co dodatkowo pogłębia odbiór historii.

Z perspektywy pracy z dziećmi widzę w Kamishibai wiele zalet. Pomaga rozwijać wyobraźnię, uczy uważnego słuchania i zachęca do tworzenia własnych historii. Dzieci mogą nie tylko słuchać, ale też same przygotowywać ilustracje i próbować opowiadać. Daje im to dużo radości, ale też buduje pewność siebie i odwagę w wypowiadaniu się.

Myślę też, że to doświadczenie pokazało mi coś ważnego – nie zawsze potrzebne są nowoczesne technologie, aby zainteresować odbiorców. Czasami wystarczy prosty pomysł, trochę zaangażowania i kontakt z drugim człowiekiem. To właśnie sprawia, że przekaz staje się bardziej autentyczny i zapada w pamięć.

Podsumowując, teatr Kamishibai okazał się dla mnie bardzo inspirujący. Z czegoś, co na początku wydawało mi się zwykłe, stał się ciekawym narzędziem do pracy i nauki. Myślę, że w przyszłości chętnie wykorzystam tę metodę, szczególnie w pracy z dziećmi.